maandag 6 mei 2013

Een doosje vol geluk




Dit leuke doosje vond ik gisteren precies op het juiste moment. Het deed me herinneren aan alle mooie momenten die ik de afgelopen tijd toch ook heb ervaren in deze zeer complexe tijd. In dit doosje zitten spreuken. Gisteren selecteerde ik 'wees niet bevreesd om langzaam te lopen, het is beter dan stil staan'. Toeval bestaat niet :-) Ik voel heel intens dat ik nu niet door moet draven, maar dat is oh zo moeilijk in deze overspannen maatschappij. En toch zal me dat lukken. Ik kan niet anders, verdriet moet een plaats krijgen. Als ik dat niet doe geeft mijn lichaam wel aan dat het genoeg is. Sinds vorige week zit mijn oren en hoofd steeds meer verstopt alsof er watten in zitten en vandaag hoor ik ook minder. Volgens de huisarts gaat het vanzelf over met een verstuiver, maar het gaat steeds slechter. Vanaf morgen daarom maar een eigen aanpak. Het zou zo maar kunnen dat mijn eigen aanpak beter gaat werken.

Eerder dit jaar schreef ik mijn blog 'gun jezelf wat meer geluk'. Hierdoor werd ik uitgenodigd bij een vriendin die op Malta woont. Ik had er een geweldige week: heerlijk ontspannen. We hebben veel gewandeld en daarnaast heb ik lekker gelezen in het zonnetje. In de afgelopen jaren toen ze nog in Nederland woonde was ze er ook elke keer voor me. Wat fijn! Het is wel lastig om nu weer de draad op te pakken. Maar toch heb ik ook oog voor alle mensen die me proberen te helpen. Mijn buurvrouw die een oogje in het zeil had gehouden toen ik er niet was is niet zo'n prater. Maar ze had een gezellig bloemetje in mijn huis gezet omdat ze het zo vervelend vond dat ik zo onnodig word tegen gewerkt. Zo enorm aardig! Vandaag kwam ik een andere buurvrouw tegen. Ik ken haar niet heel goed (ja dat heb je nu eenmaal in een flat), maar ook zij bood me een luisterend oor als ik dat nodig heb.

En zo zijn er nog veel meer mensen die mij het allerbeste gunnen. Mensen die vermoed ik liever niet met hun naam op mijn blog willen staan, maar die me enorm graag willen helpen als dat enigszins mogelijk is. Die zien dat ik meer doe als dat goed voor me is en dat gezien mijn situatie goed begrijpen. Toch zien die mensen ook dat ik vaak aan het einde van mijn Latijn ben. En daar proberen ze me voor te waarschuwen.

Soms denk ik weleens in een moedeloze bui dat ik maar met mijn blog moet stoppen. Maar juist altijd op dat moment reageren er mensen heel enthousiast. Ha ha, ook in dit geval geldt vast dat toeval niet bestaat. Vorige week schreef iemand over Oersterk 'Gedegen een boek recenseren, het bestaat!' en iemand anders over de Voedselzandloper 'Eén van de beste reviews over dit boek die ik tot nu toe gelezen heb, dankjewel!' Vandaag ontving ik een aardige tweet 'Zo blij dat er mensen als @LOerlemans zijn: http://www.liesbethoerlemans.com/2013/05/afvallen-gebruik-je-gezonde-verstand.html *hoopt dat deze visie mainstream wordt*'. Deze reacties geven me de energie om door te gaan. Want hoe raar misschien ook, het uitzoeken van de inhoud van mijn blog levert me per saldo energie op in plaats van dat het me energie kost. Dat is dus een handige activiteit voor me als ik (heel) weinig energie heb.

Eerlijk gezegd heb ik mezelf nog niet zoveel geluk gegund. Ik voel me door mijn situatie enorm opgejaagd en durf daarom nauwelijks rust te nemen. Dat is onhandig, ik weet het, maar het lukt me niet goed om dit een halt toe te roepen. Ik weet best dat ik hierdoor waarschijnlijk langer uit de roulatie ben dan nodig is. Maar ik ben enorm bang! Ik heb jullie hulp de komende tijd nog heel hard nodig om de lol van het leven te kunnen zien. Want er is momenteel niet echt veel wat mijn leven zinvol maakt.

Elke dag neemt mijn gezondheid stapje voor stapje iets af. Als je constant onder druk wordt gezet (als je gewend bent zelf de lat ook al hoog te leggen) word je daar niet gezonder van. Gelukkig heb ik een goede vriendin en een hele fijne huisarts die met mij proberen de schade te beperken. Maar als er nooit normaal met je wordt om gegaan, geldt het voor iedereen dat het op een gegeven moment onverdraaglijk wordt. Ik heb een buitengewoon groot doorzettingsvermogen, maar zelfs ik kom steeds dichter bij dat punt dat het echt genoeg is geweest. Waarom zetten ze bij de gemeente niet de allerbeste coaches in die de talenten (en kracht) van mensen benutten, in plaats van mensen voor altijd afhankelijk te maken? Dat zou niet alleen mij maar ook de maatschappij zoveel meer opleveren.

(Ik had vandaag een zeer onprettig gesprek met de gemeente, die geen inhoudelijk gesprek voeren, maar er een energievretende juridisch gevecht van maken. Wat zonde van mijn levensplezier, maar ook mijn toch al geringe energieniveau. Zouden ze nu werkelijk denken dat ze met deze houding iets zinnigs kunnen bereiken?)